یامهدی ظهور کن

تكان دهنده است اين عكس؛ فاصله ي جشني براي تولد تا سوگي براي مرگ... آرزوهايش زير آوار ماندند كسي كه به گمانم ديروز،جشنِ آمدنش بود... و اين يعني به هيچ فردايي اعتبار نيست... تكمله: تسليت،تسلّي بخش نيست در اين ماتم. ما همه عزاداريم و كاش مسئولين بيش ا...

مات و مبهوتم...به اين عكس،ساعت ها خيره ميشوم و فكر ميكنم كه يعني ميشود اينهمه معصوميت را كُشت؟...به چشمهايش نگاه كرد و كُشت؟ كُشت و زندگي را ادامه داد؟ اين زخم ها مرهمي هم دارد؟ اين دنيا روي خوشي هم دارد؟ راستي حال مادرش؟....وقتي من و تو با شنيدن اين خبر به اين حاليم،حال مادرش....واي از حال مادرش ...